fcb.portal.reset.password

Andrés Iniesta ve babası Ciutat Esportiva Joan Gamper'de | MIGUEL RUIZ - FCB

12 yaşındaki yeşil gözlü çocuk La Masia'ya vardı. Ertesi sabah uyandığında gözleri kızarmıştı çünkü ailesinden ayrı ilk gecesini ağlayarak geçirmişti. 

Fuentealbilla'lı bu çocuk, pek çok maceranın ardından 33 yaşında, çok sevdiğimiz bir adama dönüştü: Bir futbolcu, üç çocuğun babası, karısına aşık bir adam, sevgi dolu bir evlat ve kardeş... Andrés Iniesta Luján bu ve daha fazlası, ömür boyu blaugrana ve gönüllerde Katalan.

Iniesta ailesi sevinç ve gurur dolu bir günü ardında bıraktı. Blaugrana kaptanı, ömür boyu sözleşmesiyle 21 yılını verdiği ve evim dediği yerde kalmaya devam edecek. Ona göre 'bu; kulübün ona bir futbolcu ve insan olarak güven oyu.'

Andres, geleceğe umutla bakıyor. Kendine iyi baktığı, antrenmanlardan ve sahada geçirdiği her dakikadan zevk aldığı sürece sahada kalmak isteyen kaptan "Umut içerden gelir, yaptığın işe tutkundan, düşüncelerinden ve başarmak istediklerinden" diye ekliyor.

Andres ve babasıyla birlikte geçmişe uzanıyoruz. İkili, zamana aldırmadan Barça Dergisi'nin sorularını yanıtladı. Hikaye, 21 yıl önce Barselona'ya doğru ilerleyen bir arabayla başlıyor: İçinde Andres, babası Jose Antonio, annesi Mari ve dedesi Andres var.

José Antonio Iniesta, Andres ve Barça'nın 1996 yılında başlayan hikayesinde kilit rol oynuyor. Tutkulu bir futbolsever olan iki çocuk babası, oğlunun sıra dışı bir yeteneğe sahip olduğunun farkında. Bir yapı işçisi ve karısı Mari de Fuentealbilla'daki Lujan aile barında çalışıyor.

Küçük Andres, Albacete için oynarken üç ay boyunca para biriktiren babası ona Adidas Predator ayakkabıları alıyor. Andres o ayakkabıları hala köydeki evlerinde saklıyor, "Koeman'ın giydiği ayakkabılardandı ve topa daha iyi vurmasına yardımcı olduğunu söylemişti. Ve çok pahalılardı!"

Arabada sohbetler

İki Iniesta, antrenmanlar ve maçlar için Fuentealbilla'dan Albacete'ye 86 km gidip gelmek zorunda. "Çok yolculuk yaptık" diyen baba Iniesta o günleri gülümseyerek hatırlıyor.

Bu yolculuklar, baba ve oğulun koyu bir sohbete dalmasına yardımcı oluyor. Jose Antonio daha çok konuşan kişi. Andres o zamanlar da sessiz bir çocuk.

Andres, farklı görünseler de annesi ve babasının ortak bir noktası olduğunu belirtiyor: Kocaman birer kalp.

"Annem ve babam çok duygusaldır, büyük bir kalpleri var ve hem ben hem de kız kardeşim onlara benziyoruz."

Jose Antonio, Andres'in kariyerini şekillendiren o büyük kararın verildiği anı hala hatırlıyor: "21 yıl oldu ve bu her gün aklıma gelen bir şey değil. Ama bazen yalnız kaldığımda, ne kadar zor olduğunu hatırlıyorum, Andres çok gençti. Köydeydi ve hepimiz birlikteydik, yakınımdaydı. Antrenmana götürür, Pazarları maçlarını izlerdim. Ona gelişmek için bir şans vermeyi, daha rekabetçi olmasını ve hayallerini gerçekleştirmesini gözümün önünde olmasına yeğledim. Bu, Barça'da olmalıydı. Onunla birlikte mutluyken, onun için üzülmeye başladım ama gelişimi için en iyi yere gitmişti.

José Antonio konuşurken, Andres hayranlıkla ona bakıyor. Muhtemelen, babasının bu kararı verirken ne kadar cesur olduğunu ve kendi çocuğu için bu kararı vermek zorunda kalsa ne kadar zor olacağını düşünüyor. Baba Iniesta ekliyor, "Annesi benden daha çok acı çekti çünkü ben futbolu düşünebiliyordum. Kendini dayatmadı, oğlunun gidişine engel olabilirdi ama yapmadı ve her zaman bu kararın arkasında durdu."

Yaşına göre olgun bir çocuk olan Andres'in ise kafası çok açıkmış: "Babamın kararının benim için en iyisi olduğunu biliyordum. Bu konuda çok nettim, 12 yaşındayken bile."

21 yıl sonra

Babasına göre şöhret ve zaferler; Barselona'ya giden arabadaki 12 yaşındaki çocuğu değiştiremedi. "Oğlum, arabadaki o çocuğun 21 yaş büyümüş hali. Onunla gurur duyuyorum. Tüm bunların ödülü bu; aynı kaldı, bir aile babası ve iyi bir insan. Futbolda iyi ve kötü zamanlar vardır. Başarılar ve bunlardan aldığınız zevk geride kalır. Günün sonunda, kim olduğunuz sizi asla terk etmez. Ben her zaman iyi bir evlada sahip oldum."

Andres gençliğinden beri yüzde 2 oranında bile değişmediğini düşünüyor. Zaman içinde elbette gelişti ama hala aynı karaktere sahip. Babası onu herkesten daha iyi tanıyor: "Hala çok saygılı ve yetenekli. 12 yaşındayken çok konuşmazdı, her şeyi içine atardı, şimdi hala çekingen. Sadece gerektiğinde konuşur ki çok azımız bunun nasıl yapılacağını biliyor."

Oğlunun zayıf yönlerini de biliyor: "Bir final ya da önemli bir maç kaybettiğinde içi içini yiyor. Tüm oyuncular üzülür ama Andres daha fazla."

"Dünya Kupası her şeyi değiştirdi. Hafifledi, enerjikti, yeniden futboldan zevk almaya başladı ve başarı takip etti."

2008 - 2010 arası Andres için zor zamanlardı. Çok fazla sakatlık yaşadı ve yakın arkadaşı Dani Jarque hayatını kaybetti. Tüm bu olanlar kendine güvenini de zedelemişti. Jose Antonio o günleri şöyle anlatıyor: "Roma'daki Şampiyonlar Ligi finalinden önceki sakatlık çok üzdü. Sonra o yaz Jarque olayı yaşandı. Çökmüştü. Bir sonraki yaz Dünya Kupası yaklaşırken her şey değişti. Hafifledi, enerjikti, yeniden futboldan zevk almaya başladı ve başarı takip etti."

Andres, bu dönemin hayatını değiştirdiğini düşünüyor. Neyin önemli neyin önemsiz olduğuna dair fikirleri değişmiş, o artık daha güçlü bir insan. Aradan geçen yedi yılın ardından, Ana Ortiz'le sahip oldukları üç çoçuğun babası, Valeria, Paulo Andrea ve Siena. Xavi'den devraldığı bayrağı hala taşıyor ve Barça'yla kupalar kazanmayı sürdürüyor. 

Başa dön